Op 15 mei 2004 verzamelden zich in Montfort 31 Z1’s voor het begin van een veelbelovend weekend. Het lijkt
wel een grote familie met leden die toevallig allemaal een Z1 hebben.
Als je niet van zoenen houdt ben je slecht af.
Hoewel wat fris maar met veel zon
vertrok de groep, na het nuttigen van een heerlijke verse vlaai,
richting zuiden, voorzien van indrukwekkende tourplaten.
Jolanda, de immer perfecte
organisatrice, drukte ons wel op het hart de stukken op de autobaan die
gereden moesten worden in groepsverband, niet harder te gaan dan 140
km/u. Ze kent haar pappenheimers al goed.
Van een kapotte koplamp had nog
niemand gehoord, maar Martin bleek die bij aankomst in Montfort wel te
hebben. Bij het stoppen om de meegekregen lunchpakketten te verorberen
bleek Jan Staps het volgende slachtoffer. De beschuldigende vinger werd
geheven naar zijn voorganger Roland, die dit afwees omdat juridisch
bewijs niet te leveren was. Met grijs plakband in de vorm van een kruis
werden de glazen bijeengehouden. Er werd met Hofman gebeld, die ‘s
avonds in het hotel zou komen.
De Eifel is een vulkanisch gebied,
ik was me er nooit van bewust dat het zo hoog was, maar als je de mooie
wegen met veel haarspeldbochten uitzoekt dan wordt je dat wel gewaar.
Later bleek dat ook uit de kuurhotels, al waren die wel een beetje
vergane glorie. Bijzonder vonden velen de vele koolzaadvelden, met hun
prachtige gele kleur die goed contrasteerde met het groen van de andere
velden en dan die speciale geur. Het voordeel van een cabrio: één met de
omgeving en zijn geuren.
Zo tegen vier uur arriveerde een
ieder in Burgen, waar de vriendelijke eigenaar ons ontving. Het was niet
het type dat wij voor ogen hadden maar een met heel andere invloeden.
Wellicht die uit een droomwereld, vandaar de grote kabouters, giraffen,
kangoeroes en schapen. Wel in opgezette vorm, een zeer leuke aankleding
van het restaurantgedeelte. Na een geanimeerde bijeenkomst in de zonnige
tuin, bleek dat er nog 4 motorrijders waren, maar verder alleen de
Z1-familie. Het diner bestond uit buffet en bediening. Daarna nog
heel wat gekeuvel in de bar, maar de meesten maakten het niet te laat,
want de hele dag in de buitenlucht maakt slaperig.
Jolanda gaf aan dat we de volgende
dag niet in groepen geformeerd zouden worden. Een ieder kon vanaf 8.30
tot 10.00 ontbijten en zelf op pad gaan, en dan in het bijzondere
plaatsje Bernkastel/Keus de lunch gebruiken. Maar zo gaat de familie
niet met elkaar om. De volgende ochtend, na een enkele monteurische
ingreep van Martin, vertrok de club in kleine groepjes en die kwam je
dan later wel weer tegen op een terrasje of in Bernkastel/Keus. Genoten
werd er van de prachtige omgeving, mooie bochten en de koolzaadgeur, nou
ja.
Aangekomen in Bernkastel/Keus aan de
Moezel zagen we een kasteelrestaurant, maar dat stond wel op het hoogste
punt, te bereiken via een steil pad. Halverwege was er echter ook een
restaurant met een zeer mooi uitzicht over de Moezel. Je bevindt je in
de bocht van de rivier en dan kan je naar beide richtingen ver kijken.
Het was een hele klim voor mensen die niet aan lopen gewend zijn, maar
het was de moeite waard. Na de lunch even snel het stadje bekeken. In
het centrum smalle straatjes met houten vakwerkhuizen. Kennelijk kampte
men in de jaren 1700 al met ruimtegebrek, anders is het niet te
verklaren dat de huizen op de begane grond minder diep zijn dan op de 3e
verdieping. Het kan ook te maken hebben met de belastingheffing over de
m2, dat speelde wel in Amsterdam.
Dan verder richting hotel, langs de
Moezel met de zeer vele wijngaarden, klein van formaat en lekker steil.
Al met al een zeer mooie omgeving. Bij het hotel aangekomen bleek er al
een groep te zijn die geprobeerd heeft af en toe een stukje te vliegen.
Wij konden dat zeker niet, aangezien wij achter een op topsnelheid van
80 km/u, rokende 2-takt goggomobiel reden. Inhalen was geen optie
vanwege de vele tegemoetkomende motorfietsen.
Het buitenterras stroomde
langzamerhand vol met enthousiaste deelnemers. Het diner zou wat later
beginnen, aangezien wij wilden wachten op een echtpaar uit Brunssum, dat
‘s nachts om 3 uur naar huis teruggegaan was om even een andere auto op
te halen, door te rijden naar Spanbroek boven Alkmaar, te genieten van
hun dochter die meedeed aan de Nederlandse turnkampioenschappen, dan
weer naar Brunsum, Z1 genomen en weer naar Burgen. Ja dat zijn de echte
fanaten.
Het diner was niet een
schnitzel zoals meestal in Duitsland, maar een zeer
uitgebreid buffet met voor de liefhebbers zoals Berna borden
met negerzoen, alles in ruime mate aanwezig. U herinnert
zich nog de kabouter hierboven, die is verplaatst naar het
restaurant maar nu getooid met een Z1 shirt. Halverwege het
diner kwamen de heer en mevrouw Hofman aan met de beloofde
onderdelen, maar in de haast
waren ze kennelijk het een en
ander vergeten.
Terwijl het diner nog in
volle gang was begon de heer Hofman met de vervanging van
Jan’s koplamp. Sleutelen aan een Z1 doe je nooit alleen,
alras stond 2/3 van de heren om hem heen, al discussiërend
met borden vol vlees en nagerechten. Voorwaar een bijzondere
vertoning. Kennelijk niet bestand tegen zoveel toeschouwers
vorderde de vervanging maar zeer traag en lukte het ook niet
erg, met de conclusie dat de maat van het glas niet goed was
en de auto zeker schade had gehad, hetgeen beide onjuist
was. Martin heeft thuis zonder kijkers het klusje binnen 45
minuten geklaard.
Wat te doen als de
meeste heren buiten staan. De dames verwisselden van tafel
en bespraken kennelijk hun genoegens of ongenoegens over de
Z1-rijders, maar gezellig werd het. In het donker zonder
zaklantaarn kan je geen auto’s repareren, dus voegden de
kijkers zich weer bij hun partners. Al met al bleef een
ieder aan de tafels zitten, met een lekker drankje. John
wist zijn tafelgenoten in vervoering te brengen met een
aantal zelfbedachte mixjes die zoet maar sterk bleken te
zijn maar ook bijzondere initiatieven voorbrachten, maar dat
moet U maar eens aan de kangoeroe vragen.
Voor de volgende ochtend
viel het begin van 9.00 uur niet helemaal mee, maar dat
weet je als de nachten kort zijn. Een groep ging direct naar
huis, een andere via het mooie stadje Monschau en een groep
onder leiding van Patrick via de Nürburgring, om daar eens
een kijkje te nemen. Wat wij niet wisten is dat hij daar al
vele keren geweest is en op de baan gereden heeft. Verder
waren wij er niet van op de hoogte dat je een kaartje kan
kopen, de baan op en maar zien of je er ook heelhuids vanaf
komt. Motoren, auto’s, beginners, professionals een ieder
rijdt door elkaar, op een baan die niet vlak en daardoor
zeer onoverzichtelijk is. Wat er zich achter een heuvel
bevindt weet je niet. Je ziet er van alles, Porches,
Lamborghinis, Dodge Vipers, Lotussen etc. Eerst maar even
een plaatsje gezocht bij de oprit van de baan, een soort
pitsstraat zonder de bekende poezen. Patrick en Peter
verkenden eerst maar eens de baan, dat bleek goed te gaan,
maar de bijrijder had veel werk om in te seinen wat er links
en rechts gebeurde. John dacht “mijn auto waag ik er niet
aan, maar ik verzin wel wat” en hoe. Porsche 911 type 936 in
raceuitvoering stopte vlak bij hem, deur opengemaakt en
gevraagd of hij mee mocht rijden. Dat mocht, maar dat heeft
hij geweten. Wat bleek, het betrof een leuke jongedame van
23 jaar, weliswaar met lippiercing maar niet voor een
kleintje vervaard. Ze reed de ideale lijnen en een ieder die
daarvan afweek werd opzij gedrukt met een vriendelijke groet
als bedankje. Heuvelop zonder uitzicht met 240 km/u. Ik
dacht “dat wil ik ook meemaken na Martin” en na gehoord te
hebben van John dat ze de sterren van de hemel reed,
ingestapt. Na enig geworstel met de 4-riemsgordel van start,
bang was ik niet. Het lichaam verzet zich echter tegen de
krachten in de bochten en de maag is er ook niet aan gewend.
De dame stuurde zeer ontspannen, ze doet dit al 5 jaar bijna
ieder weekend, geleerd van haar vader, de auto zeer goed in
de hand, niet uitbrekend maar lekker corrigerend.
Moegestreden stapte ik zwetend en pips uit de auto. Een
enerverende ervaring die naar meer smaakt, alleen liep ik 3
dagen als een oude man, zoveel hadden de spieren te lijden
gekregen. Na mij mochten Jan Linders en Ot een rondje mee,
daarna schluss.
Een bijzondere afronding van een
zeer plezierig en goed georganiseerd weekend, waarvoor ik namens een
ieder Jolanda en Patrick hartelijk dank zeg.
Club Nederland
