Leuk, als je ver weg woont dan kan je vroeg op, om 6.45
uur weg te rijden. De zon stond nog niet te stralen aan de hemel dus de
kap maar even dicht. We willen het weekend open rijden, dus open kan nog
lang zat. Op naar Keram, BMW-dealer bij Maastricht-Airport. Een
imposante showroom en werkplaats. Wij werden zeer enthousiast onthaald.
Motor maar even laten draaien om een monteur te laten luisteren naar een
wat droog geluid dat zich het weekend daarvoor manifesteerde. Ik was al
naar de eigen dealer geweest, maar toen was er niets te horen. De
chefmonteur van Keram luisterde even. Advies om op niet al te lange
termijn de rol van de distributieketting en dan meteen de ketting te
vervangen. Deze stond op de planning voor 2007 (denkt U daar zelf ook
aan ???). 2 weken geleden bleek mijn accu ondanks de druppelaar na goed
2 jaar kapot te zijn.
Prima ontvangst met voldoende vlaai, broodjes en koffie. We waren mooi
op tijd. Een opkomst van ca 35 Z1’s geeft toch 70 mensen, dus je kunt
wel nagaan hoeveel wangen er werden beroerd om een ieder weer hartelijk
te begroeten.
De grote showroom stond vol met allerlei modellen en ook de 2 meest
recente. De BMW 3 coupe is niet een sedan met een ander dak maar een
echte coupe, bijna een ieder vond het een plaatje. De Z4 M coupe gaf
verdeelde reacties, A-stijl te veel dode hoek, om over de C-stijl maar
niet te praten. De binnenspiegel is niet vierkant maar trapeziumvormig
evenals de achterruit, derhalve een piepklein zichtoppervlak. Dat wordt
nog even wennen of misschien wel nooit.
Nadat bijna iedereen gearriveerd is heet Cock namens het bestuur een
ieder welkom en deelt Willem de roadboeken uit. Het weekend daarvoor
hadden wij een eendaagse rit uitgezet door professionals, dat viel veel
te moeilijk uit. Ik rekende weer op een bolletje pijltje, maar nee de
nieuwe techniek heeft hier ook zijn intrede gedaan. De GPS werkt voor U,
dat was wel even wennen. Ik ben het soms niet altijd met mijn dame
eens, dat zou wat worden. Uit voorzorg had ik al een detail en grote
kaart meegebracht.
Na de uitleg van Cock verzocht ik om 2
creatieve hulpen. Velen zagen de bui al aankomen, zoniet Caroline en
Gina die zich aanmelden, om naar bleek een dagverslag te maken. Laat ik
nou toch denken dat we allemaal op school opstellen moesten maken of
hebben we er daardoor zo veel afkeer van gekregen dat we het nu niet
meer aandurven? Cijfers worden er niet gegeven, maar de waardering is
altijd groot.
Volgende keer weer nieuwe kansen!!!!!!!
We konden individueel of in groepen starten. Wij
startten als 3e groep, voor de grote groep snelle rijders. Nico
en Marian sloten zich bij ons aan, maar moesten de koffie en
lekkernijen overslaan om nog aan te kunnen sluiten. Wij mochten
voorop rijden, maar het roadboek daar moest tocht wel even aan
gewend worden. Er stonden niet echt plaatsnamen in en dat leidde
weleens tot verwarring.
De lunch werd gebruikt bij een imbiss annex slagerij, onze
wagens trokken daar al reeds veel belangstelling. Maar of we nu
te goed gegeten hadden of dat het het mooie weer was, bij 265
266 ging het mis. Overleg, terug, maar dan ben je de stand kwijt
en wordt het nog lastiger. We dachten weer goed te zitten, toch
niet, dan maar een stuk zelf proberen. Dan kom je ook op mooie
plaatsen, maar niet de juiste. Overleg. Democratisch besloten
dan maar rechtstreeks naar de eindbestemming te rijden via
kleine weggetjes. Wij hadden een tom tom mee maar er niet
aangedacht die te gebruiken. De volgende dagen wel, want nu
kwamen de genoemde wegnummers in beeld. De Duitsers zijn daar
maar zuinig mee.
Mooie tocht gereden, kwamen wij als eerste bij het hotel aan,
waar Bart en Erna door de waard direct werden herkend van hun
verblijf in mei dit jaar. Dat doet een mens deugd. Na een
gezellig drankje op het terras, gevolgd door een gezellige
maaltijd, gingen wij niet al te laat naar bed. Vanaf 's morgens
5.30 uur waren we in touw. Je wordt door zon en wind wel rozig.
Zondag al weer naar huis, maar eerst nog een tussenstop bij de
Nordsleife. Bob ging ons voor, maar daarna nam Albert het over
want hij had instructies van zijn zoon waar wij een aantal mooie
bochten konden bekijken. Ik hoopte nog onze racevriendin te
treffen, maar die was daar niet aanwezig, wel andere rijders,
maar je bent toch kritisch geworden en wil niet zomaar bij een
ieder instappen. Als je dan ook daar een Porsche ziet staan
waarvan de zijkant behoorlijk gekneusd is dan wordt de animo
iets minder. Wij dronken nog een kopje koffie bij een leuk café
liggend 3 meter onder/naast de baan. Gelukkig lagen er alleen
frieten op ons bord en geen verdwaalde motorfiets of motor met
zijspan. De gloednieuwe Aston Martin Zagato reed te langzaam om
maar enig gevaar op te leveren. Je kan er uren blijven kijken,
maar Wim, Evelien, John, Kim, Merel en ik gingen nog even op
kraamvisite bij de jonge Pisters, een toekomstige Formule 1
coureur? We zullen het op de voet volgen.
Een prachtig weekend, mooi weer, gezellige mensen en mooie
tochten.
Bedankt
Roland Vet.
Vrijdag
29 september 2006
Martin heeft er bij het vertrek al een dagtaak opzitten. Eerst
heeft hij moeten zorgen dat Herman & Trudy in kunnen stappen,
want over de deur heen gaat zo moeilijk. Daarna nog even een
lampje verwisselen bij Bob. Na enige discussie over het geluidje
dat Bob’s auto maakt, lijkt het erop dat Bob toch aanneemt dat
de snaar te slap is, maar het schijnt dat Alie dit wel gewend
is.
We vertrekken om 10.00 uur, met 10 auto’s achter Wim en Sonja
aan. Wolken zijn er niet veel en het zonnetje verwarmt ons al
snel. Deze route hebben we 2,5 jaar geleden ook al gereden, maar
hij blijft even mooi. Zoals overal in Duitsland ontsieren de
windmolens jammer genoeg wel het landschap. Maar, als het weer
meezit, blijft de Eifel toch een fantastisch gebied om met de Z1
te rijden. Vlakke wegen, scherpe bochten, het is er allemaal.
Maar in de dorpjes is er geen kip op de weg.
Het eerste het beste tankstation wordt opgezocht. Zien tanken,
doet tanken dus er arriveren nog meer Z1’s. Het duurt wel een
tijdje voordat alles weer vol is en we verder kunnen. Op het
sein van Wim gaan we vertrekken, ditmaal met 15 auto’s.
Je komt wel herkenningspunten tegen onderweg. O.a. de
Mercedes-garage waar Bart 2,5 jaar geleden kosteloos werd
geholpen met een slangklemmetje. Het blijkt dat je in Duitsland
bij een vreemde garage toch enthousiast wordt geholpen zonder
dat ze daar geld voor vragen. Gisteren hadden wij dit zelf bij
een Opel-garage toen wij problemen hadden met onze
spoorverbreders. We hoefden niet eens om hulp te vragen, ze
kwamen al meteen naar buiten en boden hulp aan.
Met 15 auto’s ontstaat wel een mooie rij van Z1’s. Dit is wel ’s
lastig bij verkeerslichten maar we zijn al veel gewend. Wachten
op elkaar, compleet, rijden maar. Blijkbaar zitten we nu zo hoog
dat we de bewolking inrijden, waar het zonnetje maar moeilijk
doorheen kan komen.
Waarom ze in Duitsland zoveel bochten in de weg maken, dat snap
ik echt niet, dat maakt het toch helemaal niet leuk. Is zoveel
meer werk, en kost veel rubber… Sommige mensen hebben er echt
moeite mee getuige de piepende banden (ik noem geen namen).
We komen voorbij de Kuhstall, al gevonden door een andere groep
Z1’s, waar we 2,5 jaar ook hebben gezeten tot wanhoop van het
personeel. Het is tijd voor onze eerste koffiestop en de run op
de toiletten begint meteen. Het eerste stuk van de rit wordt
besproken, het “puberaal” gedrag van John heeft Kim toch even
laten schrikken…
Na een heerlijke kop koffie trekken we van dorpje naar dorpje.
Binnen de dorpen kunnen ze ons niet pakken op snelheid want het
gaat netjes rustig. Echter, buiten de dorpen gaat het gas erop
wat tot gevolg heeft dat de eerdere aanplakte groep ons los
laat.
Toch wel jammer dat er nog tegenliggers zijn. Ik ben ik elk
geval al voorbereid op spierpijn morgen want ik word bijna alle
kanten op geslingerd in de auto. Zien racen, doet racen,
tenminste daar lijkt het bij sommige mannen echt op. Of is dat
toch het “kleine jongetjes”-gedrag dat hun tegelijkertijd zo
leuk maakt?
In al die jaren dat ik nu al ritten meemaak met
de Z1 club, heb ik nog nooit een situatie meegemaakt die echt op
het randje is. Daar is nu verandering in gekomen. In
tegenstelling tot de vastgelegde route besluiten we Bernkastel
in te gaan om te eten. Om daar te komen moet je door een tunnel.
In een tunnel kunnen de mannen zich eigenlijk nooit inhouden en
waar 50 mag wordt zelfs 150 gereden. Echter, aan het eind staat
een verkeerslicht en ja hoor ROOD!!! Wim en Ben kunnen nog op
tijd stoppen, Ron moet naar links uitwijken. Jan en Cock kunnen
ook nog op tijd stoppen en we houden allemaal ons hart vast…
Gelukkig heeft iedereen toch op tijd kunnen stoppen, en een
diepe zucht van opluchting is op z’n plaats.
Na het eten moeten we weer door dezelfde tunnel, maar iedereen
is nu voorbereid. In plaats van het motorgeluid laten de claxons
zich horen. De herrie moet hoe dan ook gemaakt worden.
Het weer is prachtig, waar hebben we het toch aan verdiend.
Op sommige stukken kun je lekker op je gemak rond kijken en ziet
dan verrassende dingen. O.a. een Trabant-verhuur en een “Kanninchenvilla”.
Het is een ontzettend mooie route, die ook zeker voor herhaling
vatbaar was.
Onderweg houden we nog een picknick, Ben heeft gezorgd voor een
volle tas met lekkernijen van de bakker. Die gaan er ook echt in
als koek. De behoefte aan koffie begint weer te stijgen en we
zien weer een mooi terrasje. Als we eenmaal zitten komt er een
Opeltje langs en vraagt of wij de weg weten naar de supermarkt.
Tuurlijk, Jan is overal bekend en weet haarfijn uit te leggen
waar ze naar toe moet. De rest is in eerste instantie zo perplex
dat ze nog niet reageren, als ze weg is heeft iedereen pas door
dat Jan haar gewoon een kant heeft opgestuurd.
Het terrasje waar we zitten is tevens een ijssalon en Ben komt
naar buiten lopen met een heerlijk Italiaans ijsje. Dit lokt de
opmerking van Ruud uit dat Ben ook alleen maar aan zichzelf
denkt. Een minuut later moet Ruud deze opmerking beschaamd
inslikken, want Ben had de gehele rekening voldaan. Over alleen
aan jezelf denken gesproken…
We zijn nog maar een paar kilometer van het hotel verwijderd en
we rijden snel door. Nog even een borreltje op het terras,
opfrissen en het avondprogramma kan beginnen.
Vanavond hebben we een buffet en blijkbaar ook een programma.
Een sjeik komt binnen met een van zijn haremdames en zij geeft
een show weg. Uiteraard zijn er weer diverse mannen de klos om
ook een demonstratie buikdansen te geven, dit tot hilariteit van
de dames. Ron is zo sportief om samen met de haremdame een
demonstratie te geven en gelukkig staat dit helemaal op film.
Petje af Ron, heel goed gedaan.
Daarna wordt er een leuk muziekje opgezet en gedanst. Om 0.30
uur gaan bij mij de lichtjes uit en verdwijn ik, als een van de
laatsten, naar boven om te gaan slapen. Morgen is het weer vroeg
dag.
Groeten,
Caroline.
Zaterdag
30 september 2006
165 km
Speeddating
Tijdens het ontbijt werd er “gespeeddate”. Wij, als teamleider,
boden aan: 1) rustig rijden, 2) leuke stops en 3) gezelligheid.
Joep, Margriet, Jos en José reden met ons mee; de rest van de
club zagen we natuurlijk onderweg………………..
10.00 uur
Vertrek vanuit Hotel Waldeck. De lucht was nog vochtig, laag
hangend tussen de heuvels. Al gauw brak de zon door en dat is de
gehele dag zo gebleven.
Heerlijke cappuccino en ’n prachtig uitzicht op onze eerste stop.
Bij het wegrijden kregen we telefoon van Sonja over het
lunchadres. Inderdaad, geweldig!
Aansluitend bezochten we Schloss Burresheim.
Via een bijna Umleitung reden we een prachtige route.
Heuvelachtig met veel groen en stille dorpjes.
16.20 uur
Terug in Burgen. Op het terras Jolanda en Patrick met zoon
Xavier! Echt leuk!
Tegen zessen begon het te regenen en dat is helaas zo gebleven,
na dit weekend was echt de zomer voorbij.
19.30 uur
Aan tafel.
Met: I beg your pardon, I never promissed you a rose garden (of
zoiets) ging de avond van start met veel Deutsche en Englischen
Musik. Deze dame kon zeer goed saxofoon spelen!
Zondag
Terugkijkend op een zeer geslaagd weekend, georganiseerd door de
kersverse moeder Jolanda ging iedereen na het ontbijt weer
lekker naar huis. Handje/kusje en tot de volgende keer!
AUF WIEDERSEHEN!!!!!!!!
Club Nederland
