VERSLAG VAN EEN FANTASTISCHE WEEK IN DE ALPEN 31/8-7/9-2002

 

Zaterdag 31 augustus 2002 – aanrijden Sölden

 

Bliep bliep…. Bliep bliep… beng…mis…BENG…raak! ’t Blijft een belachelijke, maar handige uitvinding. Kwart over vier sta ik onder de douche en probeer me te herinneren wie ik ben, wat ik ga doen en waarom… het humeur stijgt met sprongen. Onder de prachtige sterrenhemel boven ons Veluws dorpje heerst nog absolute rust als ik even later de sleutel van mijn Z1 omdraai… de rust is weg (met dank aan Lorenz) en het grote genieten kan beginnen.

In ’s Hertogenbosch ontmoet ik ons organiserend comité Leon en Fleur om half zes. Ze rijden met het kapje open en kunnen ook niet anders… ze zitten op zeven lagen poloshirts, drie lagen roadmaps, DVD’s en nog wat kleine zaken voor eigen gebruik… Leon en Fleur zijn vrijdag tussendoor nog even getrouwd en blijken met 2 uurtjes de helft minder te hebben geslapen als deze jongen… Op weg naar Geleen. Om half zeven zijn we bij Peter v H. Hij heeft een schitterende “just married”-sticker laten maken, waarvoor we een fraai plekje uitzoeken op de Z1. Strak tussen de uitlaatgaten bevalt ons het best. Het is gelijk dikke pret. Met de kapjes omlaag gaan we nu écht onderweg. Reizen is voor sommigen een noodzakelijke bedoening om je van A naar B te verplaatsen. Voor mij en naar ik aanneem de rest van de 21 aangemelde equipes is het onderweg zijn de helft van de lol. Het veranderende landschap, van vlak via glooiend naar alpien, de bossen, kleuren en prachtige luchten… en de continue spanning tussen zon en regen... doen ons genieten. We boffen en hebben slechts een enkel regenbuitje, waarbij we als echte Formule-1 monteurs op elkaar ingespeeld… stoppen – springen – sluiten – springen – en weer wegblazen… in 7,3 seconden.

Om half vijf komen we aan in Sölden bij een aardig 5-sterren hotelletje… en ontmoeten de eerste Z1-collegae, sommigen al enkele dagen onderweg. Ter voorbereiding op het diner poedelen we wat in de prachtige “waterworld”. Om haf zeven schuiven we aan bij de kick-off-coctail-meeting. Leon praat ons bij… maar liefst acht keer heeft deze held het parcours, de hotels, de diners en drankjes (wat was het zwaar…) verkend!!! Na een video over het ontstaan van de Z1 en het uitreiken van presentjes (riemen, verplichte poloshirts en DVD’s) zingen we de “just married” organisatie een lang leven toe. Ook zij krijgen een schitterend pakket met door Bob persoonlijk en haastig bij elkaar gestolen (naar het gerucht gaat) badslippers…. Ondertussen is Ekris als sponsor een aantal keren genoemd… Ekris BEDANKT!!!… we sparen allemaal voor nieuwe BMW’s, wees gerust…

Ad-Jan spreekt ons kort toe en bedankt Leon en Fleur treffend met een “Ik ben blij dat jullie voor je huwelijksreis, je 40 beste vrienden hebben uitgenodigd”.

Het diner is een ontzettend gezellige eerste avond waar oude en nieuwe leden elkaar ontmoeten onder het genot van overvloedig geserveerd voedsel (zoveel gangen dat een telraam niet verkeerd zou zijn) en al dan niet alcoholische versnaperingen. Het belooft een alleszins aangename week te worden!!!!!

 

 

Okke Nijdam

    

 

 

 

Zondag 1 september 2002

 

 Deze ochtend werd ik al vroeg gewekt door het gebeier van de kerkklokken en toen ik de gordijnen opzij schoof zag ik een druilerig regentje naar beneden komen. De toppen van de bergen waren niet te zien door de bewolking! Dit was onze “vrije dag” gedurende de 1^e Alpentour van de Z1 club. Een enkeling waagde zich al vroeg in het zwembad, deed aan fitzwemmen en klom in het bubbelbad, anderen zaten aan de ontbijttafel.

 

 

Een overdaad aan verwennerij stond uitgestald op het buffet. Twee koks waren aanwezig om een heerlijk eitje te bakken met alles erop en eraan, er  werd beleg vers afgesneden of lekkere pannenkoekjes gebakken. Wat je maar wenste stond op het buffet. Ovenverse broodjes, gerookte zalm, verschillende soorten kazen, vers fruit, diverse soorten jams en honing. Maar het grappige was de zichzelf reddende sinaasappelpers. Je drukt op een knopje en de machine zette zich in beweging, perste de sinaasappels uit.

Alle Z1-leden konden zich  inschrijven voor een massage van een ½ uur en daar werd van genoten op deze vrije dag. Jan vond het lekker ontspannend en slaapverwekkend. Er was ook een gast die het maar niks vond, wat een snot en gewrijf aan mijn lijf. Je moet het een keer ervaren, was haar reactie.

Evert Jan had met nog twee stellen de kabelbaan naar boven genomen, halverwege terug gewandeld en onderweg nog een versterking genomen. (E.J. had zo gewandeld dat hij nog dagen spierpijn heeft gehad!) Maar een duik in het zwembad na afloop van de wandeling en nog even bubbelen met zijn Birgit in het bubbelbad hield hem deze dag nog op de been. In het zwembad waren nog meer leden aan het zwemmen en bubbelen, ik zag daar Bob en Alie, Cees en Er waren leden die in het dorp Sölden een wandeling hebben gemaakt.

Cees, Eefke, Sonja en Willem zijn naar het Ötztal gereden. Cees en Eefke gaan daar elk jaar skiën en nu wilden wel eens zien hoe het dal er zonder sneeuw uit zag. Het was prachtig om te zien. Jammer dat het zo bewolkt was daardoor konden we de gletsjer niet zien. We dronken een kopje thee in het Alpenhotel en daar ontmoeten we een Tiroler zangkoor. Zij zongen uit volle borst liederen met een jodel ertussen door. Het was een Feierstag en vanwege deze dag kregen wij bij de thee een soort stevige roomsoes gevuld met een pruimenchutney met een flinke schep clotted cream (stevig soort slagroom) wat was dit weer genieten.

Hierna ben ik nog een flink tijdje naar de sauna geweest en daar de kruidenbaden, het Turks stoombad en de sauna uitgeprobeerd. Daar was ik niet de enige in. Op de rustbedden die daar stonden lagen enkele Z1-ers  te relaxen en gezellig te praten. Dat vond een van de Duitse gasten niet prettig want dit was een rustruimte! De badmeester werd er bij gehaald en dat was niet mis! Die gast weg, ons verbouwereerd achterlatend. Ook dit kwam weer goed hoor.

Tijd voor het diner. De tafels stonden gedekt in een voor ons ingerichte zaal. Dat was wel zo handig, want een groep van 44 personen kan aardig lawaai maken! Vooral als Okke het Z1 clublied laat horen en wij allen luid mee mogen  brullen. Het gaat op rapritme: hé lieve heer daar zijn we weer, dank u voor het eten tot de volgende keer. Daarbij, ga je natuurlijk staan met een rap beweging los in de heupen en met de vingers knippend. Dat ging in elk geval perfect. Er was een echter klein probleempje met het eten. Vooraf hebben we een menukeuze op gegeven maar helaas…. verschillende gasten zijn hun keuze nu net vergeten. Geen probleem het is allemaal goed gekomen en het eten was verrukkelijk, zo ook de wijn!!!

 

Na het diner was er een wijnproeverij  in de kelders van het hotel. We kregen 12 verschillende wijnen geserveerd en aan de hand van een ontvangen wijnlijst zocht je het wijnhuis erbij.

Dat viel echt niet mee. We hadden al het een en ander op maar hier was het de bedoeling dat er naar geur, kleur en smaak werd gekeken en geproefd. Resten wijn gingen in een grote spuugbak. Om de vorige wijnsmaak teniet te doen  stond er stokbrood en een aantal heerlijke kazen.

Deze avond was een succes en een ieder heeft, denk ik, wel heerlijk geslapen.  

 

Sonja Kamer

 

 

 

3^e dag  Maandag 2 september 2002

 

7.45 Het was weer vroeg dag. Na een snelle blik uit het raam kwamen we tot de ontdekking dat het regende. Eerst maar even een ontbijtje en maar hopen dat daarna de zon te voorschijn zou komen.  

 

9.30 We vertrokken. Helaas regende het nog steeds. Oh, nee we werden even opgehouden door Jan die zonder Julien in de auto zat, hoe kon dat nu?  Nou, Julien was even de paspoorten halen die Jan vergeten was. Toen we later de grens met Oostenrijk passeerden bleek dit overbodig te zijn want daar was geen mens te bekennen.

Deze dag reden Cock en Arjan voorop. Wij mochten helemaal achteraan rijden, want blauw is natuurlijk goed te zien  voor degene die voorop rijd. Jan had gisteren gezegd dat het wel wat sneller mocht dus nu kon hij regelmatig ‘gassen’ om de groep bij te houden.

 

De route ging naar Lindau, waar we in hotel Bad Schachen zouden gaan lunchen. Na 3,3 kilometer passeerden we de grens met Oostenrijk en ongeveer achttien kilometer verderop vonden we Lechtal, waar we zonder te vragen politiebegeleiding kregen.

 

 

Toen deze motoragent de groep verliet ging meteen de zon schijnen.

Na ongeveer 55 kilometer gaf Leon ons een Kodak moment aan, maar helaas reden we toen in een dichte mist.

 

 

Voor in een snelle stop, Cock vloog de auto uit en voor wij achterin wisten wat er aan de hand was reed hij met open kap verder. Wij er allemaal met dichte kap achteraan, behalve natuurlijk Evert-Jan, die bleef altijd sportief open rijden. Toen stond ons een geweldige lunch te wachten, een heerlijk buffet. We hebben er weer allemaal lekker culinair van kunnen genieten.

 

Tijdens deze lunch werd het middagprogramma nog even gewijzigd, want de prachtige tocht die uitgezet was bleek toch te veel tijd in beslag te nemen. Omdat we ’s avonds nog een vol programma zouden hebben keerden we over de snelweg terug. In het hotel konden we ons lekker opfrissen en daarna de bus in. We gingen een kasteel bezoeken. We werden met de bus naar een dorp gebracht waar we met paard en wagen onze tocht voortzetten naar kasteel Neuschwanstein.

Daar kon je wel zien dat de  kasteelheer had het goed voor elkaar had vroeger. Het kasteel was prachtig en er was overal aan gedacht. Een prachtige muziekzaal en een mooie ruime keuken en ga zo maar door. Helaas is het er nooit van gekomen dat het door hem bewoond werd maar wij hebben ervan genoten.

 

 

Ondanks de geweldige lunch hadden we wel weer trek. We gingen met het laatste groepje van 7 personen naar buiten om met het busje naar beneden te kunnen. Maar helaas reed het busje niet meer. Tsja… Dan zat er niets anders op dan naar beneden te lopen. Dat viel niet mee.

Ons advies voor die avond was: nette kleding. Daar horen voor sommige dames natuurlijk hoge hakjes bijen dat hebben zij geweten. Vooral Caroline was hooggehakt en had daardoor een moeilijke afdaling. Gelukkig had ze haar toekomstige echtgenoot naast zich die haar hoffelijk naar beneden begeleidde.

 

De voettocht had ons hongerig gemaakt en dat kwam goed uit want de maaltijd was weer voortreffelijk. Zoals wel vaker het geval was, was iedereen het menu dat hij van tevoren had uitgezocht vergeten. Dit heeft de gezelligheid zeker niet verstoord, onder veel gelach en geruil van borden hebben we weer een gezellig diner gehad.

 

 

Met de bus gingen we terug naar het hotel en voor een aantal gasten was er nog een weg te gaan naar de bar waar Bob en wat andere gasten de sfeer verhoogden door het interieur wat Mexicaanser aan te kleden. Dit deden zij doormiddel van het verplaatsen van de cactussen en hoeden. Of de ober dit zo leuk vond is nog maar de vraag…

 

Voor Bart Nijenhuis werd het tijd om naar zijn bed te gaan waar hij dan zijn Erna terug zou vinden. Maar toen hij bij de kamer aankwam en wat had geklopt op de deur wist hij toch het nummer niet meer zeker en ging daarom in het hotel wat rondlopen. Het bleek niet zo eenvoudig, het was een waar doolhof geworden. Hij probeerde beneden de receptie te bereiken maar kwam door het gedesoriënteerde richtingsgevoel, misschien beïnvloed door de alcohol, buiten in de tuin terecht. De deur achter hem viel in het slot en daarom moest hij via de voordeur het hotel weer binnengaan, wat hem goed uitkwam want toen passeerde hij de receptie waar hij nog eens kon informeren op welke kamer hij zijn Erna kon vinden.

 

Net zoals van de andere dagen hebben wij van deze dag enorm genoten.

Ellen Staps

 

Alpenrit 2002 - woensdag 4 september

 

 

Alweer de 4e dag van deze (nu al onvergetelijke) 7 daagse Alpen rit.

 

Wat de Koninginnerit had moeten worden werd een Prinsessenrit! Na 2 lange zeer gezellige dagen is besloten vandaag een gewijzigde route te rijden. Na het ontbijt allemaal verzamelen voor het hotel. Tja, 20 Z1’tjes maken zo’n smal straatje in Füssen dan wel erg klein. Na vertrek eerst maar even langs het benzinestation voor diegene die het gaspedaal gisteren wel erg ver hebben ingetrapt…. (zo’n metertje loopt dan wel erg snel in de verkeerde richting).

We vervolgen onze weg richting Plannsee. Tussen de Plannsee en de bergen ligt wederom een prachtige weg waar de wegligging van de Z1 weer ruimschoots getest kan worden/wordt!?

 

Onze fotograaf, Dolf, is gisteren gearriveerd. Vandaag zal hij de eerste foto’s maken van de groep. Geen gemakkelijke klus om deze Z1-duivels in actie op de foto te krijgen. Maar Dolf laat zich niet uit de auto zetten maar gaat gewoon door om zo mooie plaatjes te schieten. Voor de laatste equipe geen pretje met die hele file auto’s achter je aan, die niet allemaal even vriendelijk blijven met 20 Z1 voor je.

 

Groep 2 maakt even een korte koffie stop. Als het gesprek dan eenmaal op de Z1 komt wordt het kwartiertje al snel een klein uurtje (nog steeds niet uitgepraat over de ……….  ssssssssttt).

Tijdens een lichte lunch op een terras, waar Peter de aanwezige terrashond wat bijvoert nemen Leon en Jan het rijgedrag van Fleur door.

Na een gezellige rit  wordt er een groepsfoto gemaakt met kasteel Neuschwanstein op de achtergrond. Maar dit doe je als professionele club toch niet op een doorgaande weg? Jawel hoor, hoezo mag dat dan niet? Nou niet van de boer die naast de weg zijn weiland heeft liggen. Nadat we alle grassprietjes gestreken hebben en de eigenaar een lijst met alle nummerborden heeft (deden wij dat vroeger ook niet als hobby?) kunnen we ons nog net even opfrissen in het hotel (sorry dames weer geen tijd om het bad te testen) om ons om 18.00 uur weer te verzamelen in de lobby voor HET DINER.

 

Sommigen vinden nog net even tijd om  in te  pakken want de volgende ochtend vertrekken we om 7.00 uur naar München (we hebben toch vakantie….?).

Per bus worden we naar De Drehütte gebracht waar we verwelkomd worden door

3 hoornblazers in klededracht.

 

 

 Na een aantal nummers zijn onze tafels inmiddels ingedekt en vervoegen we ons naar binnen. Op de vraag of we de hoornblazers mee naar binnen zullen nemen, komt er wel een hele droge Groningse opmerking: ‘laat maar buitenstaan’.

Als moderne BMW-club gaan we mee met de tijd en komt er een prachtige Alpenversie van het  “Okke –lied” Voor de verzamelaars onder ons hieronder nog even de exacte tekst: 

“Hoog in de Alpen daar woont Sinterklaas” Jodela, Jodela, Jodela

“Hij smeerde z’n reet in met Zwitserse kaas” Jodela, Jodela, Jodela

 

Tijdens dit typische Alpen-diner (wat kunnen gebakken aardappelen met uitjes en spek toch lekker smaken ..….) worden we muzikaal ondersteund door 3 authentieke Tirolers  en wordt er volop naar traditie gedanst! Ook komt Clara 3 en Old Beta af en toe om de hoek kijken……

Er zal zowel door ons als door de eigenaar van De Drehütte nog lang nagepraat worden over deze avond …….

Om 22.00 uur staat de bus voor ons klaar om de afdaling in te zetten. Ook het niveau van de gesprekken daalt evenredig ..….. Na deze gezellige avond snel naar het hotel, waar we ons opmaken voor de 5e dag!

Welterusten allemaal en tot morgen.

 

 

Okke belt nog even naar huis om te laten weten dat alles goed met hem gaat. Maar ja hoe vertel je dat aan een antwoordapparaat na een aantal biertjes in de Berghütte…… Nou dat gaat ongeveer zo: Met Okke hihihihihihihihihi.

Een helderdere uitleg van deze onvergetelijke avond kun je niet geven!

 

Evelien

 

 

 

Verslag groep 1, woensdag

 

 

Groep 1 vertrekt met Fleur als koprijder om 10.00 uur ’s morgens. Wat een weer, de korte broeken kunnen weer aan! We volgende vele kilometers langs een kristalhelder meer (Plansee). Ditmaal mooie straatjes tussen de dennenbomen, en weinig verkeer, maar helaas wordt er vrij rustig gereden. Dolf (de fotograaf) maakt vele foto’s en wij genieten van de natuur.

Het rustig rijden duurt natuurlijk niet lang, het gaspedaal wordt weer gevonden.

De grensovergang is van 8 tot 11.00 uur gesloten voor al het verkeer wegens werkzaamheden. Ik weet niet wie het zo heeft uitgekiend, maar wij arriveren klokslag 11.00 uur en kunnen direct doorrijden. De asfaltlaag is verdwenen dus gaan we met z’n allen rustig door het grind.

 

Beide groepen komen toevallig weer bij elkaar, 100 meter voor de plaats waar Dolf zich heeft opgesteld voor het maken van foto’s. Dit is een complete Z1-trein geworden op de foto!!!

Rijden door de natuur betekent ook plotseling een eekhoorntje zien oversteken.

Na Ettal krijgen we 4 km’s lang bochtenwerk, langs de bergwand. Dan klinken de uitlaten toch wel erg mooi.

Na een heerlijke eenvoudige lunch in cafe Alpenblick (de bazin was wel erg ontdaan over zovele onverwachte bezoekers die haar terras plotseling vulden…)

Na vertrek hier hebben we een nieuwe koprijder gekregen, een Golfje. Fleur duwt, duwt, duwt, probeert dan een keer de claxon, probeert voorbij te komen, maar niets helpt. Kilometers lang moeten we bij een hele mooie afdaling het golfje blijven volgen. Na 30 km eindelijk, Fleur geeft gas en met piepende banden gaat ze weer op kop.

Al met al een hele mooie rit met een vroege aankomst in het Hotel (15.30 uur), tenminste dat hadden we gedacht….

Nee, we moeten allemaal op de foto met het kasteel op de achtergrond.

 

Na veel passen en meten, wordt besloten om de rode Z1’s apart op de foto te zetten, de andere kleuren gewoon met elkaar. Na wat hilariteit met een plaatselijke boer die er perse langs moest (tja, je mag het gras toch niet kapot rijden….), een andere boer die dan nog een de kentekens komt opschrijven, kunnen we eindelijk gaan douchen.

Ja, want vanavond staat de berghut op het programma…

 

.

Caroline

 

 

BMW Fahrer-Training

 

Om 12.15 arriveerden wij uit Fussen als 2^e groep in München om deel te nemen aan de BMW Fahrer-Training.De 1^e groep was al s’ochtends vroeg vertrokken voor een bezoek aan de Z8 productie.Na de nodige oh’s en ah’s vanwege al het lekkers wat daar opgesteld stond  om in te trainen ( Z3, 330 i, 318 ti compact, 7 serie, X5 enz. ) nuttigden wij een eenvoudige lunch.

Hierna werden wij welkom geheten door Manfred een door de wol geverfde en gevatte BMW trainer die in de periode van de Z1 nog de hele wereld over was gevlogen om dealers op locatie te instrueren over hoe de Z1 geserviced en eventueel gerepareerd kon worden.Hij stelde ons voor aan Dieter een politiehelikopterpiloot die ook bevoegd was alle onderdelen van de Fahrer-Trainung te onderwijzen.Voor ons op tafel lagen enkele leuke hebbedingetjes klaar zoals , speldjes, petjes,brochures e.d.

Na de nodige theorie en enkele leuke anekdotes uit de praktijk konden we eindelijk na drie kwartier achter het stuur kruipen van een heuse X5 3.0. diesel full options.Per auto 2 rijders en de instructies kwamen via de portofoon in elke auto aanwezig.Gesplitst in twee groepen van 5 auto’s konden we dan eindelijk aan de training beginnen.

 

Als 1^e onderdeel kregen we Lenktechniek oftewel stuurtechniek, dit viel in praktijk bitter tegen en we hebben dan ook heel wat rondjes geslalomd om dit onderdeel enigszins onder de knie te krijgen.We bleven maar melken volgens de instructeur, maar ja wat wil je , als je uit een land komt met zoveel koeien.Tjonge wat viel dit tegen.Vervolgens werden we naar een parcours gebracht waar we een uitwijk manoeuvre moesten maken en daarna remmen. Ook dit viel niet mee maar het plezier was er niet minder om.

Toen mochten we met onze X5 een stijle heuvel ( 45graden!!) beklimmen waarna de auto m.b.v.een knopje zelfstandig deze heuvel weer kon afdalen, en het wonder geschiedde.Zonder ook maar iets te hoeven doen ( wel sturen n atuurlijk ) daalde

 

onze X5 zelfstandig de heuvel af. Op het moment dat je deze heuvel opreed zag je alleen maar lucht en hoopte je ( en wist ) onder de deskundige begeleiding van de instructeur dat je heelhuids boven zou komen en viseversa. Maar dit lukte elke equipe uitstekend en was een hele aparte ervaring.De BMW techniek staat immers voor niets.

 

Hierna gingen we vol remmen op een natte baan gecombineerd met een uitwijkmanoeuvre , ook dit onderdeel was niet gemakkelijk maar erg amusant temeer daar Dieter het vrolijk uitjodelde over de portofoon als het iemand weer eens feilloos lukte.Dit tot hilariteit van allen.Ook bleek hier dat de meesten van ons een rekje eieren onder het rempedaal denken te vervoeren, stampen moesten we,vol op de ABS.

Hierna brak een onderdeel aan waar de meeste mannen ( haantjes nietwaar ) zich  van pure blijdschap en spanning vergenoegd in de handen wreven.We gingen een slalom parcours afleggen op tijd en eindigde in de denkbeeldige garage ( pionnen )met een krachtig remmen. Op het moment dat je een pion op het parcours raakte werd je gediskwalificeerd.We mochten allen 3 maal een poging wagen de beste tijd op de klokken te brengen.Bij dit onderdeel bleek dat maar weer eens fijntjes dat ook vrouwen hun mannetje kunnen staan. Menig man werd dan ook door enkele snelle maar vooral goed sturende vrouwen verslagen.Groot was het plezier als er weer eens iemand zijn bolide op het einde, niet in de garage maar in het vak daarnaast waar de zwarte remsporen stonden, parkeerden waar geen tijdopnemer stond.Wij vooral de mannen begonnen steeds meer lol te krijgen in het kunnen van de X5 en scheurden met gierende en rokende banden terug na elke proef.Het leek wel of er kleine kinderen los gelaten waren in de speeltuin, goed dat er instructeurs waren die ons enigszins in toom hielden.Anders had de levertijd van een nieuwe X5 nog wel eens verder op kunnen lopen daar er in Munchen weer enkele in de prak gereden waren door enthousiaste leden van de Nederlandse Z1 club .

 

Ook de vrouwen hadden geweldige schik in de training en we konden onze lol nauwelijks op.Als laatste onderdeel moesten we op een nat parcours bestaande uit een grote cirkel , klein stukje recht en een kleine cirkel elkaar proberen in te halen gedurende 10 ronden.Ook hier  natuurlijk weer de nodige hilariteit en  competitie.Sommigen hadden de tong tussen de tanden van inspanning en plezier en het is een wonder dat alle stukjes tong er nog aan zitten. Helaas zat na bijna 5 uur rijden in de X5 de training er weer op.Na afloop ontvingen wij allen een oorkonde die wij bij een volgende snelheidscontrole aan de politie kunnen laten zien.

 

Wij kunnen immers allen na deze training bij wijze van spreken zo mee rijden in een F1 grand prix. Besloten werd nog een blanco lijst mee te nemen van de slalomproef op tijd zodat wij in ieder geval sneller zouden zijn als de 2^e groep die de volgende dag aan de Fahrer-Training zouden deelnemen.Ja ja de competitie zat er goed in.Helaas bleek de snelste tijd van deze groep een fractie sneller te zijn dan de snelste tijd uit onze groep.Maar ja die hadden dan ook lekker uit kunnen slapen op vrijdag en waren veel fitter.

 

Al met al een geweldige ervaring en een waardevolle bijdrage aan een fantastische Alpenweek.

 

Jan

 

 

Bezoek Z8-productie donderdagmorgen 5 september 2002.

 

Aangekomen in Munchen bij het hoofdkantoor + productiehallen van BMW Duitsland om de assemblage van de Z8 bij te wonen.

We werden ontvangen door de begeleidende BMW-dame tijdens dit bezoek.

 

Na een wandeling van, voor ons gevoel, enkele uren, aangekomen bij een aan de buitenkant onbeduidend gebouw zonder ramen en een enkele deur, die middels een enorme sleutelbos met gelukkig een daarbij passende sleutel, voor ons werd geopend. Binnengekomen alleen maar allemaal witte jassen rechtstreeks overgebracht uit een of ander medisch centrum. Echter nog geen Z8.

 

Na wat passen en meten kreeg een ieder zo’n jas om zijn lijf.

Onze BMW-dame had inmiddels assistentie gekregen van nog een BMW-dame. Dit om de schaapjes beter in de gaten te kunnen houden.

Weer moest de grote bos met sleutels worden aangesproken om de volgende deur te kunnen openen. Dit was echter niet eenvoudig, maar het lukte.

Na het openen weer geen Z8.  Wel heel veel trappen en dat na zo’n lange wandeling.

Na wat trappen weggewerkt te hebben kwam de volgende deur met jawel daarachter warempel een Z8. Helaas had een of andere onverlaat zomaar een heel stuk uit deze auto gezaagd.

 

Na een voor ons leuk verhaal van onze BMW-dame over de Z8, liepen we verder. We hadden het gevoel op een andere planeet beland te zijn, met hier en daar een maanmannetje, die aan zo’n Z8 zat te frunniken. We gingen van laag naar hoog in een voor de buitenwereld onbekend terrein, de Z8-wereld. De productiecapaciteit betreft vier Z8-en per dag met een prijskaartje per stuk, waar normale stervelingen honderd jaar voor nodig zouden hebben  om dit bedrag voor autokosten op te kunnen brengen.

 

De Z8 valt onder de noemer retro en is dan ook afgeleid van de aloude BMW 507 uit de vijftiger jaren. Ze hebben met deze nieuwe 507 hun best gedaan in de vorm van de Z8 er iets moois van te maken. Dit is echter niet helemaal gelukt, want zo zit bijvoorbeeld het stuur plusminus vijftig centimeter te ver naar links. Dus niet voor al die klokken, waar je o.a. ook zou moeten kunnen zien hoe snel het wel allemaal gaat.

 

Maar ja, gezien de prijs zullen de meeste auto’s wel bij de oude heertjes belanden met van die dikke sigaren tussen de kiezen en grote gouden Rolexen om het polsje. Ook zagen we tijdens onze rondgang een dame zo’n Z8 inpakken in een enorme doorzichtige jas, een soort condoom. Even later werd deze dan ook nog bewerkt met een enorme gloeiend hete  fohn, om vervolgens lekker om het hele ding heen te sluiten. Alle auto’s worden afgeleverd met een harde kap en ik acht de kans niet uitgesloten, dat menig nieuwe eigenaar, vooral die met zo’n grote sigaar, eeuwig met deze kap rond zullen blijven rijden, niet wetend dat ze een roadster hebben gekocht, maar een coupe.

Het was een prachtige morgen. We hebben echt genoten.

Bij het verlaten van deze zeer bijzondere wereld moesten we onze outfit weer inleveren en toen we met  elkaar buiten stonden, terug op onze eigen planeet, waren we weer gewoon Cees en Eefke van de Z1-club.

 

Helaas hebben we onze naam niet in het gastenboek gezet, dus zo’n Z8 voor een speciaal prijsje zal er voor ons wel niet meer in zitten.

 

Cees Schwankhaus

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdagochtend 7 september 2002.

Afscheid vanuit Munchen

SCHLUSS! Naar huis, wat een DRAMA!
Emoties liepen innerlijk zo hoog op, dat men onbewust besloot,
vooral niet gelijk te vertrekken.

Zwaaiende handen, spontane zoenen en "lachende"gezichten.
Oke, afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet van zo'n bonte verzameling,
interessante leuke mensen met 1 gezamenlijke TROTS........Z1.

Heeeeeeeel veeeeeeeel tevreden geluiden en alle deelnemende clubleden zijn een fantastische
ervaring rijker geworden. Snel tot ziens!

Ende gut, alles gut.

Auf wiedersehen, Gina.