De laatste gezamenlijke toertocht
dit seizoen is voorbij.
Berna en Aad kweken gerbera's. Dat
wisten we wel en dat je ze in de winkel kan kopen ook, maar dan stopt de
kennis. Die is nu voor een 20-tal Z1-equipes wel veranderd. We werden
ontvangen in de nieuwe en vernieuwde 3,2 ha grote kas. Alleen mini-gerbera's,
een veelheid van kleuren. Eén kleur zou het makkelijkste zijn, maar dat
wil de consument niet en vanwege de export al helemaal niet. Bij iedere
naamdag of festiviteit blijkt een bepaalde kleur te horen. Er is in deze
kas gekozen voor de laatste stand der techniek om zoveel mogelijk
handarbeid uit te sparen. Af en toe een bloem plukken in een grasveldje
is nog tot daaraan toe, maar 1200 in een uur is toch echt iets anders.
Lange rijen potten gevuld met brokjes steenwol, voorzien van een
automatisch bewaterings- en vloeibaarvoedselsysteem, dat iedere 2 weken
door een bioloog gecontroleerd wordt. Verder krijgen de planten ook CO2,
waar wij al snel aan dood gaan, toegediend.
Het plukken of afdraaien van de
steel gaat nog steeds met de hand, maar dat zal zeker in de toekomst
veranderen, want een camera en de computer kunnen ook de rijpheid of de
diameter van de bloem bepalen. Tot voor kort sleepte men met plastic
emmers tussen de planten door. Nu staan er een 20-tal emmers op een
soort trolley die loopt op 2 geleidebuizen. Is de trolley vol, dan even
duwen naar het centrale gangpad, alwaar een kettingtransporteur in de
grond loopt, aankoppelen en hij gaat zijn eigen gang naar de
verwerkingsafdeling. Die hoeft niet meer te bellen voor nieuwe emmers,
die komen er vanzelf aan. Aangezien de bloemen wel een paar dagen mee
moeten, krijgen ze nog wat te drinken, geen bier of wijn maar chloor.
Gezellig hangen ze circa 5 uur in een chloorbad.
Dan moeten ze wel met de hand in een transportband gestoken worden, die
ze geleidt naar een door Aad bedachte straat met grasscharen die de
bloemen precies op lengte knippen. Dan moeten de bloemen nog verpakt
worden of in een bosje. Dat gaat automatisch, geteld en touwtje
eromheen. Bossen gaan niet onverpakt per vliegtuig, maar in een lange
platte doos. Om ze niet te beschadigen worden ze gestoken in langwerpige
stukken karton met gaatjes. Dit is echt kennerswerk: de stelen niet
breken, niet alle grote bij elkaar maar goed verdelen, dan 2 kartons in
een platte doos, even oppassen dat de stelen toch niet knakken en om
schuiven te voorkomen even langs de nietrobot, deksel erop en klaar voor
de veiling. Het in de kartonnen steken behoort spoedig tot de verleden
tijd. Aad is de initiatiefnemer voor het ontwerp van een machine die dit
gaat overnemen, met behulp van camerasensoren en computer. Dan kan Berna,
wier taak dit nu is, zich met andere zaken bezighouden.
Daar wij het hele jaar bloemen willen en niet
alleen als er zon is, worden er kassen gebruikt met licht.
Indien nodig lampen van 600 watt, u weet wel zoals voor de
wietteelt. Ook is het niet altijd 30 graden in ons land, vandaar
verwarming, vandaar een grote gasgestookte ketel, die nu samen
gaat werken met een 18-cilinder gasgestookte motor. Aan de
geluidscabine te zien wordt die wel 6 meter lang. Deze motor
verbruikt 500 m3 gas per uur. De motor wekt de stroom
op en het koelwater, lekker warm, wordt voor de verwarming
gebruikt. Dit heet warmtekrachtkoppeling. Wat er te veel is gaat
naar het net.
Zeer ingenieus allemaal en zeker niet voor niets, een geweldige
investering om het ons mogelijk te maken de dames af en toe te
verrassen met een bloemetje. Als je Aad met glinsterende ogen
hoort en ziet vertellen komt het allemaal goed.
Ja, dan ook nog wat rijden, na een lunchbuffet
met lekkere zoete gebakjes voorzien van logo. De wijde omgeving
van Mijdrecht is een veengebied, flink afgegraven, voorzien van
dijken en afwateringskanalen. Eigenlijk best eng als je er over
nadenkt: een dijkje met het land op 2-3 meter lager niveau en
aan de andere kant het water. Je moet maar niet denken aan een
breuk in de veendijk. Gelukkig hadden we mooi weer.
Wij bezochten het parkeerdak van de veiling Aalsmeer, met een
wijds uitzicht. Daarna de aangekondigde verrassing: op het
parkeerterrein een met pylonen uitgezet circuit met een
denkbeeldige garage die achteruit rijdend betreden moest worden.
U begrijpt het al, het rennersbloed begon te borrelen, de banden
rookten, maar het viel toch niet mee om dit soepel te doen. Wim,
door zijn stuurkunst en zijn jongste auto, wist een ieder te
overtroeven. Ineke was de snelste bij de dames.
De dag werd besloten met een drankje en voor de liefhebbers met
een lekker buffet.
Berna en Aad bedankt voor de tocht en de leerzame dag.
Roland.
Uitslag van de slalomproef op het parkeerterrein
van de bloemenveiling:
Club Nederland
