Je raakt eraan gewend en misschien is het wat
eentonig aan het worden, maar het was weer fantastisch!
Vrijdag 17 september j.l. bereikten we het verzamelpunt
na veel files en een klein stukje omrijden (de N278 gaat echt twee
kanten op, wij gingen na bij het bord België te keren pas de goede kant
op; overigens waren we niet de enigen, want al snel kwam de Z1 van
Evert-Jan en Brigitte in zicht). We kwamen nog net op tijd aan voor de
koffie met een heerlijke vlaai.
Daarna snel weer instappen en na een uurtje rijden
kwamen we bij de Alfa bierbrouwerij aan. Ook daar weer koffie met vlaai
en na een korte maar krachtige rondleiding snel naar het proeflokaal,
waar we ons heerlijk brood en natuurzuiver bier goed lieten smaken.
Een leuke route terug naar het hotel, een borrel aan de bar, omkleden en
naar het diner dansant.
Na een herhaald bezoek aan de bar, prima geslapen.
Zaterdag opstaan met de zon hoog aan de hemel, dan kan de dag toch niet
meer stuk. En dat klopte ook, weer een prachtige tocht, een goede lunch
en na afloop enkele drankjes op het terras van het hotel waar je een
geweldig uitzicht over het glooiende landschap had.
's Avonds eenieder keurig gekleed, zelfs aan de oproep dasje/jasje werd
gehoor gegeven, prima gegeten en heerlijk gedanst.
Als klap op de vuurpijl prijsuitreiking. Tijdens de tocht moesten we wat
vragen beantwoorden en wat nog nooit gebeurd is, we hadden de eerste
prijs. Weliswaar gedeeld met Ineke en Jaap maar toch.
Zondag nog een tocht en bezoek aan kasteel Hoensbroek,
terug naar het hotel voor een uitgebreide lunch, afscheid nemen en
huiswaarts.
Al met al weer drie geslaagde dagen, dus Cock en Richard bedankt.
Groet,
Joke en Ed Kloots.
Verslag 2: 17 18 19 september,
de bijna-slotrit in Limburg
Nederland is niet groot maar wel vol met auto's en dan blijkt
Epen in Zuid-Limburg toch ver weg te liggen.
Alhoewel het weer tijdens de voorgaande dagen niet best was,
waren de bekende weergoden ons zeer gunstig gezind. Kap open
tijdens het hele weekend met zeer veel zon en een lekkere
temperatuur.
Cock en Richard ontvingen ons in een mooi hotel in Epen met o.a.
de bekende vlaaien, maar ook met de niet zo veel voorkomende
rijstevlaai, waarvan sommigen er wel 2 namen ....... !
Wij waren uiteindelijk met 13 equipes, die een
zeer gedetailleerd routeboek kregen overhandigd. Later vernamen
wij dat de uitzetters van de tocht geconfronteerd waren met een
probleem, namelijk een afwijking in kilometers tussen een BMW en
een Z1. De tocht werd meerdere malen gereden om dit op te
lossen, maar Richard – geboren en getogen in Doenrade – bleek
dat graag voor ons gedaan te hebben.
Wij kregen niet zomaar een routeboek, er werd een vragenlijst
bijgevoegd die er niet om loog. Kerkelijk moest je goed in je
schoenen staan, menig kapelletje werd aangedaan en onderzocht,
alsmede een groot klooster met kerk. Verder werd een beroep
gedaan op onze waterkundige kennis, want hoe weet je nu de
inhoud van een watertoren die wel op 60 meter hoogte zit?
Vrijdagmiddag togen wij naar de Alpha Brouwerij,
een van de weinige zelfstandige brouwerijen in Nederland, die
zich onderscheidt door gebruik te maken van bronwater. Niet voor
het reinigen van de tanks etc, maar om als water toe te voegen
aan de gerste/hop-pap om tot bier te worden. Dit bronwater komt
uit Duitsland van 60 km ver en doet er volgens de
koolstofmetingen van TNO circa 6000 jaar over om bij de
brouwerij te komen. Het schijnt een gigant van filtergesteente
te zijn. De brouwerij doet het erg goed, maar ze mag niet
uitbreiden qua oppervlakte aangezien zij gelegen is in een
natuurgebied. Ons werd in sappig Limburgs uitgelegd hoe bier
vervaardigd wordt en welke ingrediënten er gebruikt worden.
Zaterdags wordt er niet gewerkt, maar we kregen een goede indruk
van het geheel. Het exportbier naar Amerika wordt niet in
kratten verpakt, maar door studenten handmatig overgepakt in
kartonnen verpakking, dus nog echt handwerk.
Het aangenaamste was wel het proeven van de verschillende
soorten. Dat gaat niet zoals bij wijn een slok en dan uitspugen,
nee dit ging per vol glas. Er was maar één echt klein glaasje.
Kenners lieten weten dat het een prima biertje is.
Dan richting hotel voor het Limburgs buffet. Na
eerst ondergetekende te hebben opgeduwd, die met een kapotte
accu bleek te staan, ondanks het gebruik van een druppelaar.
Tip: laat regelmatig uw accu doormeten, want het is zomaar
gedaan.
We reden door een redelijk heuvelachtig gebied, waar de dorpjes
zich lijken aaneen te rijgen, wat de volgende dagen nog meer tot
uiting kwam. De grotere plaatsen vertoonden zich als een royaal
opgezette stad met veel groen. Af en toe was er een steile klim
met leuke bochten.
Het buffet speelde zich af in een ruimte
alleen voor ons en voorzien van een echte dansvloer. Limburg is
het land van de liederen, en wie kan die beter vertolken dan een
heuse troubadour. Een dansje werd af toe aarzelend gemaakt.
Richard zong zeer verdienstelijk een duet met de troubadour. Ook
blijkt hij bij de schutterij dwarsfluit te spelen.
Zaterdag een zeer zonnige dag. In 2 groepen werd
de tocht ondernomen. Voor een koffiestop waren geen afspraken
gemaakt. Maar dan zie je zo rond 1 uur 6 Z1’s geparkeerd staan
waarvan de bestuurders en partners op de stoep zitten voor een
bakker die ook koffie tapt. De 2e groep dacht ‘ja wij dan ook
maar iets, maar niet op de stoep’. Een terrasje, okay, koffie
met vlaai. Oeps, die waren er niet genoeg. In een sprintje naar
de bakker. Jammer, geen rijstevlaai. Maar appel is ook goed
natuurlijk.
Genietend van een mooie omgeving, af en toe versperd door
racefietsers en motorrijders die het daar ook mooi vinden, weer
richting hotel, je hoofd brekend over de moeilijke vragen die
opgelost dienden te worden. Wij wisten niet dat er voor een
ieder een prijs zou zijn, zodat we in het hotel nog na hebben
laten zoeken hoeveel m2 Limburg is en hoeveel gemeentes het
heeft.
Nu geen buffet maar een ieder
stijlvol gekleed en netjes bediend aan tafel. Een tweemans-band
liet van zich horen en de voetjes gingen flink van de vloer.
De laatste ochtend naar kasteel Hoensbroek.
Het zou vlakbij zijn, maar de uitzetters maakten er 40 km van.
Een kasteel dat goed gerestaureerd is en zulke smalle stenen
draaitrappen kent dat er stoplichtjes zijn om botsingen te
voorkomen. Het was vroeger een ideale tijd, bijna in elke ruimte
ook in de gangen een echte poepdoes achter een gordijntje. Om
bij het kasteel te komen kregen we een stukje Limburg-stad te
zien. Wat een rotondes en wat een industrieterreinen. Richard
wilde voorkomen dat wij Limburg alleen zagen als prachtige
heuvels met vergezichten en karakteristieke hofboerderijen, maar
nee er wordt ook hard gewerkt.
Na een prima warme lunch was dit gezellige en
uitstekend georganiseerde weekend weer bijna voorbij.
Cock en Richard hartelijk dank voor jullie inspanningen,
Club Nederland
